دويست و ده

امشب كه داشتم مسواك مي زدم يهو سرمو بلند كردم و تو اينه به خودم گفتم تو تنها كسي نيستي كه رها شده ،كه تركش كردن،تو تنها كسي نيستي كه كنار گذاشته شده و بي خيال عشقش شدن ،تو تنها كسي نيستي كه خواسته نشدي...فقط كافيه شجاع باشي وديگه خودتو گول نزني و حقيقت رو بپذيري...

اين مكالمه رو خيلي دوست داشتم اصلا واقعا چسبيد بهم ها...اميد از اين سري مكالمه هاي با خويشتن بيشتر و بيشتر بهره ببرم

نمی دونم چه مرگمه...